Trainingskamp Ameland

De Ferwerter Iisclub organiseert ieder seizoen in september een trainingskamp op Ameland voor haar leden van 12 jaar en ouder. Tijdens dit trainingskamp zetten de schaatsers de laatste puntjes op de i voor het schaatsseizoen. Maar bovendien is het trainingskamp vooral erg gezellig.

Trainingsweekend Ameland 2019 (jubileum-editie) 

Daar zit ik dan. Achter mijn laptop. Spierpijn in mijn kuiten, bovenbenen, kont en armen. Heel veel binnenpretjes. Bak- je thee en mijn aantekeningen. Want ik, Geartsje Tolsma (beter bekend als Geartsje Jongboom) ga een stukje schrijven over het Trainingsweekend 2019. 

Voorbereiden op het trainingsweekend Ergens in april/mei werd ik benaderd om weer eens mee te gaan op trainingsweekend, want het was een jubileum-editie en aangezien dat ik vanaf mijn 13e tot 24e elk jaar meeging voelde ik me aangesproken. Daarnaast was zo’n trainingsweekend altijd beregezellig, dus ja, in een vlaag van verstandsverbijstering had ik me opgegeven, geld overgemaakt en zou ik in het tweede weekend van september mee- gaan naar Ameland. In die tijd daarna kon ik wel honderd redenen bedenken om NIET mee te gaan op trainingsweekend, want wat wilde ik nou? Geen conditie meer, ik train nooit, ik zit niet eens meer bij de trainingsgroep, ik heb twee kinderen, wie past op?, we zijn 14 september 7 jaar getrouwd, we zijn ons huis aan het verbouwen, ik heb het druk, wie moet er met mijn dochter zwemmen? Enz. Naarmate het augustus was had ik het idee dat er nu toch wel iets moest gebeuren. Ik besloot dat ik maar eens wat moest gaan trainen (de andere dames kennende, trainden die gewoon de hele zomer door). Dus ik ging hardlopen. Kinderen op de fiets er ik er achteraan rennen. Dat bleek zwaarder dan verwacht. Ook de buren keken mij al vreemd aan en moest aan menigeen uitleggen wat er aan de hand was. Maar ik hield vol! Ik deed een soort intervaltraining. Leuk en praktisch, ik noemde het de lantaarnloop en het ging zo: Vanuit huis beginnen hardlopen tot de eerste lantaarnpaal die je tegenkomt, en dan tot de volgende lantaarnpaal rust (wandelen), bij de volgende weer rennen, en zo liep ik een heel blokje om. Ik voelde wel iets meer trainingsmentaliteit terugkomen. 

De dag voor het trainingsweekend Het inpakken van de tas. Dat lijstje is volgens mij nog steeds hetzelfde gebleven. Alleen het punt ‘Droge sokken’ vond ik bijzonder. Want ja, wie neemt er nu NATTE sokken mee op reis? Voor de zekerheid neem ik 2 paar extra sokken mee. Je weet maar nooit! Ook ging ik op zoek naar mijn ijsclubjasje. Die vond ik ergens in de donkere krochten van mijn kledingkast. De poes vond dat schijnbaar het ideale plekje om zo nu en dan eens te gaan chillen. Dus eerst het jasje nog een grondige reinigingsbeurt gegeven. Ook moest er een helm mee, die vond ik ergens in het hok een prima plekje voor spinnen, blijkbaar. 

Ondertussen bij Henk, Henk pakt ook zijn tas in, bij het punt toiletartikelen gaat er iets mis. Hij neemt alles mee om lekker te douchen, douchegel, shampoo enz. Maar vergeet handdoeken. 

Zaterdag 14 september 2019 (De andere fanatieke ijsclubleden zijn op vrijdag al naar Ameland gegaan, maar wij, als oude garde komen een dag later) 5.30 uur gaat de wekker. Ik eet gauw wat en om 6.00 uur rijd ik richting Thiadlinde om samen naar Holwert te gaan. Op de boot treffen we de andere moeders die heel gezellig ook hun kinderen hebben meegenomen. Het is direct weer gezellig. Maar onder de oudgedienden merk ik ook wel een soort van spanning. Want die zien ook wel tegen die trainingen op. En iedereen zegt dat ze in de vakantie niets aan sport hebben gedaan, maar de een heeft toch wel wat hardgelopen en de ander wat geskeelerd. Op Ameland fietsen we gauw naar de kampeerboerderij de Molenhof. En daar staat al een welkomstcomité klaar op het terras! Het trainingsweekendgevoel is er direct! Het voelt een beetje als thuiskomen. Maar al snel komt Douwe Brouwer met de mededeling: ‘Omkleden, we gaan trainen op het strand!’ Oei, ja daar heb je het al! ‘Gaan jullie maar vast! Wij komen zo wel!’ We kleden ons gauw om en vertrekken ook naar het strand. Daar is de pittige training al in volle gang. Wij lopen rustig die kant op. En zien hoe mooi het lijkt, zo’n grote groep blauwe jasjes langs de waterlijn van het strand, schaatspassen makend. Nostalgie. 

Wij ontkomen er niet aan, we kruipen achter al die lenige, sterke heren en dames en doen ook mee. Dan worden we verdeeld in groepen. De buik-, been-, en bilspieren worden getraind en ook de conditie wordt op de proef gesteld. Gelukkig zijn de trainers erg mild. Waar ik vroeger trainer Siep hoorde schreeuwen: ‘Niet proberen! Gewoon DOEN!’, was het nu: ‘Als je het niet volhoudt, doe je maar rustig aan.’ Phieuwww…. Dan is het tijd voor ontspanning op het strand! Spelletjes!! Ja, daar had ik me wel op verheugd, want die spelletjes zijn altijd simpel, maar geniaal! We worden in 6 teams verdeeld en elk team krijgt een andere kleur. Ik hoor bij team Grijs. We doen het sokkenspel, slagbal en kwallenballen. Het is mooi om te zien hoe vol overgave iedereen meedoet aan deze spelletjes. Er wordt geworsteld om sokken, gestreden om een jutezak en het zand vliegt je om de oren. Dan is het tijd voor de Run-Bike. Ik zie hoe de deelnemers fanatiek een rondje over de Vleijen hardlopen en fietsen. Ik had al verteld dat er ook veel jeugdige deelnemers waren. Die mochten een korter rondje doen. En dan merken we dat deze jeugd zich ook vast kan bijten in zo’n run- bike. En dat de ouderen de kinderen soms echt onderschatten! Daarna is er tijd voor ontspanning. Een rondje mountainbiken (lees: het hele eiland omfietsen). Lekker bij de kampeerboerderij omhangen, even het dorpje in, of even naar het strand. Ik kies voor het laatste. 

Ondertussen bij Henk Henk gaat douchen, spoelt alle zweet en zand van zich af, gebruikt douchegel en shampoo. En denkt: ‘Shit, ik heb geen handdoek’. En denkt dan: ‘Ah, Jan zijn handdoek hangt hier nog’ en droogt zich af. 

We eten macaroni met rode saus en witte saus. (Sommige dingen veranderen nooit) Dat de jeugd ook een steentje bijdraagt zien we aan Jildou de Graaf (dochter van Gelt en Nynke de Graaf), zij doet met de hele groep het Weerwolvenspel. Daarna nog het gouwe ouwe-Kapiteinstoelspel. We doen dit tot het donker is. Dan gaan we het dierengeluidenspel doen. Er zitten 5 mensen-die-dierengeluiden-nadoen verstopt in het bos/Vleijen. Aan ons om ze te zoeken en dan een raadsel op te lossen. Dat blijkt nog niet zo makkelijk te zijn. Zo is er een ‘eend’ die telkens stiekem wegloopt. En een ‘vogel’ die tussen de rozebottelstruiken ligt. Een uil die ook wel wat weg heeft van een duif. (Is het nu OEHOE, of ROEKOE?), een schaapje in het bos en een paard in de speeltuin. De raadsels die we moeten oplossen zijn cryptisch: ‘Wat heeft één been, twee vleugels, het heeft een bril en haar maar je kunt het niet kammen’ (zonder te Googelen) Na het spel bleef het nog lang gezellig, de één ging wat vroeger naar bed dan de ander. 

Zondag 15 september Om 7.30 uur worden we gewekt door Klaas Poortinga. Ik vraag me af hoe ik van het hoge stapelbed afkom. Ik heb overal spierpijn en dan is zo’n grote sprong van boven moeilijk in te schatten. Maar het lukt!We moeten ons klaar maken voor een mountainbiketocht. Maar we mogen ook hardlopen of wandelen. Of de ontbijttafel klaarzetten. Ik help Nynke Hoekstra wel met het ontbijt. Mountainbiken voor het ontbijt is niet zo mijn ding. Ik heb van horen-zeggen dat de route ook wel wat hobbelig was en ook nogal lang. Douwe Brouwer, altijd fanatiek, besloot op een ge- geven moment dat de route iets te lang was. Er was alleen geen geasfalteerde weg terug, dus dan maar door de weilanden van een boer. Na het ontbijt zet Douwe de survival klaar. Als je eerder mee bent geweest op trainingsweekend weet je dat zo’n survival net zoiets is als een ‘proef’ van Expeditie Robinson. Ook de instructie zonder plaatjes is net zo ingewikkeld. En op het eind van de uitleg ben je het eerste allang weer vergeten. Wat doe je dus? Verstand om nul en gaan…. Je banjert door het water met een plastic bekertje, je plonst in het water voor een plankje, je springt synchroon op een kleed, je knoopt je t-shirt, zodat er zand ingeschept kan worden. Je sprint het water in voor het halen van letters. Je laat je over-de-kop op de rug van een teamgenoot vervoeren. En dan ben je er al! Easy peasy! Na de survival is het tijd om weer even op te frissen en alles op te ruimen. 

Ondertussen bij Henk Henk gaat douchen en heeft nog steeds geen handdoek. Gelukkig heeft Menno ook gedoucht en heeft zijn handdoek laten hangen. Henk gebruikt de handdoek van Menno. 

’s Middags is het tijd voor de prijsuitreiking: Team Rood wint de spelletjes! Klaas Poortinga had de snelste tijd met de Run-Bike. Jildou Hoekstra had de snelste tijd bij de dames met de Run-Bike. We doen nog wat spelletjes. Eerst een spel met briefje, omschrijven, uitbeelden enz. En samen met Jildou win ik dit spel. Zie je? Ook al heb je geen conditie, je kunt toch iets winnen! We doen ook nog het spel ‘Ik ga op reis en ik neem mee’ (maar dan anders), bij dit spel mag bijvoorbeeld: Thiadlinde een tent meenemen, en Douwe een droge worst, maar Rients geen fiets. Als je de clou snapt is dit heel grappig, wie de clou niet snapt moet volgend jaar weer mee op trainingsweekend. 

Ondertussen bij Henk Henk biecht op dat hij geen handdoeken meehad. En een van de dames vraagt zich af hoe Henk zich dan heeft afgedroogd. Henk biecht op dat hij Jan zijn handdoek had gepakt. Jan denkt: ‘Huh??’ Maar zegt dat het wel mocht. Ook Menno is verbaasd, maar ziet het ook door de vingers. Conclusie van Henk: Je kunt ook helemaal niets meenemen op trainingsweekend, want je mag altijd wel wat van iemand anders lenen. 

De terugreis We zoeken een plekje onderin het schip. We maken onze laatste snoep en chips op. En doen het legendarische spel: ‘De maan, de maan, de maan is rond, hij heeft twee ogen een neus en een mond’. Ook weer zo’n heel simpel spel, maar je moet het even snappen. We vermaken ons nog steeds opperbest en lachen wat af. De boot is terug op de pier. Ik heb hetzelfde gevoel als vroeger, jammer dat het weer voorbij is. Ik heb genoten!